SPIJKENISSE 2 WINT RSB BEKER
Onverwachte finalisten zorgen voor mooie ontknoping


De RSB Beker 1998 is na een ongekend spannende finale gewonnen door het jeugdige team van Spijkenisse 2, bestaande uit Arnold Riet, Rick Lahaye, Desirée Hamelink en Kees van Oosterom. In een echte cupfinal-sfeer in de speelzaal van gastvereniging HVO werd Caballo Blanco met 2,5-1,5 verslagen. Daarmee behaalde Spijkenisse 2, onder leiding van Simon van der Beek, meteen 'de dubbel', want in maart werd ook al het kampioenschap behaald in de 1e klasse A van de RSB Competitie, waarmee het team de elite van de RSB bereikte: een plaats in de Promotieklasse.

De RSB Bekerfinale kende dit seizoen twee verrassende finalisten. Het gebeurt niet vaak dat een RSB Bekerfinale wordt uitgevochten zonder de aanwezigheid van minstens één promotieklasse-team. Nu werd een aantal van deze teams overtuigend en soms zelfs met grote cijfers uitgeschakeld door de uiteindelijke finalisten zelf, dus een beter bewijs dat deze ploegen verdiend in de finale zaten was nauwelijks denkbaar.
Spijkenisse 2 speelde zich in de finale door achtereenvolgens af te rekenen met Nieuwerkerk a/d IJssel (Promotieklasse, 2,5-1,5), Krimpen a/d IJssel 2 (1e klasse, 2-2), Dordrecht 2 (1e klasse, 2,5-1,5) en titelverdediger Hillegersberg (Promotieklasse, 3,5-0,5).
Caballo Blanco, zelf uitkomend in de 3e klasse en dit seizoen ongeslagen kampioen geworden, deed het zelfs nog iets overtuigender en maakte gehakt van Schiebroek/W.Regina (Promotieklasse, 3-1), Lombardijen 1 (2e klasse, 3-1), Rokado (1e klasse, 3,5-0,5) en Shah Mata (1e klasse, 3-1).

De teams zelf vonden het overigens niet zo vreemd dat zij zomaar tot aan de finale wisten door te dringen.
De RSB heeft veel teams in de gelederen die aan de eerste paar borden een meer dan behoorlijke bezetting hebben. Omdat deze teams vaak aan de staart wat zwakker zijn, opereren zij noodgedwongen in de lagere regionen van de RSB. Maar hoeft er slechts een viertal gevormd te worden, zoals bij de RSB Beker het geval is, dan kunnen deze teams met de besten mee. Dit is bijvoorbeeld duidelijk het geval met het team van Caballo Blanco. Aan de eerste vier borden bevinden zich twee spelers, te weten Joost van Dam en Peter Kemner, die jarenlang voor Charlois Europoort 1e en 2e klasse KNSB hebben gespeeld en ook nu nog hun mannetje kunnen staan als het erop aankomt. Van ongeveer gelijke sterkte als deze twee is Jesus Canedo, die jarenlang ietwat in de obscuriteit van het Spaanse schaakwereldje speelde, maar sinds een paar jaar fanatiek aan toernooien meedoet, interne competitie speelt in de zeer sterk bezette hoofgroep van Charlois Europoort, en inmiddels een ELO heeft opgebouwd die in september rond de 1950 zal komen. Pas aan bord vier moet Caballo Blanco iets toegeven op de meeste concurrenten. Perry van der Linden (1629) werd dan ook bij diverse matches ingezet als het 'geheime wapen' aan bord 1. Hoewel dat in de praktijk betekende dat hij een paar keer zwaar het onderspit moest delven (tegen Wim Westerveld en Richard Kraan b.v.), toch kwam er nog een beloning voor zijn doorzettingsvermogen en teamspirit: in de finale speelde hij een mooie remise aan bord 1 tegen Arnold Riet.
Voor volgend seizoen heeft Caballo Blanco overigens nog iets hogere verwachtingen, het team zal worden versterkt met Gerard van Es (1990), oud-kampioen van Shah Mata. Jesus Canedo vroeg dan ook aan de spelers van Spijkenisse goed zorg te dragen voor de Beker en hem regelmatig op te poetsen, want volgend jaar zal hij in Spaanse handen zijn....

Met het team van Spijkenisse liggen de zaken iets anders. Hier hebben we te maken met een viertal dat een aantal grote jeugdtalenten achter de borden brengt. Desirée Hamelink zal iedereen inmiddels wel kennen. Zij heeft reeds meerdere RSB- en nationale titels bij de meisjes op haar naam staan. Afgelopen seizoen speelde zij volwaardig mee met de A-groep van het Persoonlijk Kampioenschap van de RSB. Hetzelfde geldt voor de 14-jarige Rick Lahaye. Hij zal voor veel mensen minder bekend zijn, maar met name dit seizoen is zijn doorbraak gekomen, en nog steeds zet zijn ontwikkeling zich met razend tempo voort. Niet alleen maakte hij een ELO-sprong van 1841 (septemberlijst) naar 2075 (per 1 april), maar het zijn met name de overwinningen op gerenommeerde RSB'ers (Nathanaël Spaan moest er bijvoorbeeld aan geloven in het Rotterdam Open) die indruk maakten. De verwachting bij de kenners is dat Rick nu al de confrontatie met het andere grote jeugdtalent van de RSB, Tom Middelburg,met gemak aan zou kunnen.
Met daarnaast Arnold Riet en Kees van Oosterom in het team, ook twee sterke jeugdige spelers, en met als reserve nog Jordy Lahaye, is het duidelijk dat we hier te maken hebben met een team dat voor grote verrassingen kan gaan zorgen, áls het team bij elkaar zou blijven natuurlijk. En juist dat laatste valt een beetje te betwijfelen helaas. Je mag toch aannemen dat met name Rick Lahaye volgend seizoen in Spijkenisse 1 zal gaan spelen.

De finale, die zoals gebruikelijk op neutraal terrein werd gespeeld, kende een zeer sportief en spannend verloop. Beide teams konden het goed met elkaar vinden en de avond verliep in zeer vriendschappelijke sfeer, zoals de gezamelijke groepsfoto na afloop wel laat zien.
De arbitrage was in handen van Henk Greevenbosch (foto links), die zijn werk als altijd uitstekend en geruisloos volbracht en voor de supervisie van het geheel was natuurlijk competitieleider Piet de Jonge aanwezig. Helaas werd Piet in de loop van de avond weggeroepen i.v.m. ziekte van zijn dochter, maar de RSB liet zich op deze avond van haar beste kant zien en binnen de kortste keren was een vervanger gevonden voor de prijsuitreiking, in de persoon van niemand minder dan Frans Maas. Klasse!
Behalve het verwisselen van een kapotte klok was er voor arbiter Greevenbosch deze avond overigens weinig te doen. Er waren geen incidenten en zo hoort dat natuurlijk ook bij een RSB bekerfinale.

De partijen duurden bijna allemaal de volle mep. Spijkenisse kwam rond de klok van elf op een 2-0 voorsprong, doordat zowel Joost van Dam aan bord 2, als ook Jesus Canedo aan bord 4 niet hun beste avond hadden. Joost koos een moeilijke variant van het Frans en stond lange tijd zwaar gedrukt. Toen hij uiteindelijk een toreneindspel bereikte dat zelfs nog iets gunstiger voor hem stond (32...Tgh6!), bleek dat de druk hem toch te veel was. Hij koos een paar keer de verkeerde weg en werd op vakkundige wijze door Rick Lahaye opgebracht.
Jesus Canedo had ook al een moeilijke Franse partij. Hij geldt bij Caballo als een echte expert in de Franse opening, maar deze keer raakte hij toch in de opening al de draad kwijt. Toch leek het eindspel dat op het bord kwam zeker houdbaar, maar de laatste paar zetten van zwart waren desastreus, en Jesus kon meteen opgeven.
Pas toen kromde Caballo de rug en begon het gevecht. Peter Kemner kwam met wit tegen Desirée Hamelink in een van zijn favoriete openingen terecht en toen Desirée al op de 13e zet een gewaagde beslissing nam (13...h6), leek het er even op alsof deze partij snel voorbij zou zijn. Toch kende de partij vele voor de omstanders verborgen finesses en pas ver na de eerste tijdnood kon wit de buit binnen halen.
Daarmee kwam de druk op Perry van der Linden te liggen. Perry was wederom aan het eerste bord geplaatst omdat Caballo er vanuit ging dat daar met zekerheid Rick Lahaye zou zitten. Dat Rick dus achteraf de sterkste speler van Caballo trof aan bord 2 is de taktische pech van Caballo geweest. Perry speelde een keurige partij en hetzelfde kan gezegd worden voor zijn tegenstander Arnold Riet. Een partij die eigenlijk tussen de andere partijen voortkabbelde. Pas bij de stand 2-1 kreeg deze partij de nodige levendigheid. Maar toen al was de stelling eigenlijk te zeer vervlakt om nog voor verrassingen te kunnen zorgen. Perry sloeg natuurlijk remise af en ging er nog eens voor zitten, maar ondanks vele torenzetten lukte het hem niet om de veste van Arnold te breken. Op het laatst resteerden nog slechts de kale torens.

Conclusie: Spijkenisse 2 en Caballo Blanco speelden dit seizoen met ongekende teamspirit, zoals ook wel te merken was aan de sfeer tijdens de wedstrijd, waarschijnlijk was dit mede een factor bij het halen van de finale. Spijkenisse heeft verdiend gewonnen, op de beslissende momenten waren zij het meest alert. Ik denk dat beide ploegen nog wel meer van zich zullen laten horen in de nabije toekomst. Spijkenisse kan daar het eerst voor zorgen door op 23 mei a.s. in Den Haag een goed resultaat neer te zetten bij de eerste editie van de Zuid-Holland Beker. Volgend jaar mogen zij natuurlijk ook de RSB vertegenwoordigen in de KNSB Bekercompetitie.
Er is slechts één ding onbegrijpelijk geweest dit bekerseizoen: er zijn nog steeds RSB-verenigingen die zich met hun club niet inschrijven voor deze uitermate leuke competitie. Wonderbaarlijk!

Peter Kemner


Teamleider Simon van der Beek ontvangt de RSB Beker uit handen van Frans Maas


De gezamelijke groepsfoto, winnaars en verliezers broederlijk bijeen.
V.l.n.r: Arnold Riet, Kees van Oosterom, Rick Lahaye, Simon van der Beek, Desirée Hamelink, Joost van Dam, Fali Cruz-Calvo, Peter Kemner, Jesus Canedo, Perry van der Linden.


Alle partijen van de RSB Bekerfinale